به گزارش ندای غرب، با حذف ارز ترجیحی، قیمت کالاهای اساسی عملاً با نرخ آزاد به مردم منتقل شده، در حالی‌که یارانه آن قبلاً پرداخت شده است. ادامه این وضعیت، فشار مستقیم بر دهک‌های متوسط و پایین وارد کرده و امنیت معیشتی خانوار را به خطر انداخته است.

راه‌حل پیشنهادی، بازگشت به ارز ترجیحی یا پرداخت نقدی نیست. دولت می‌تواند با بازنگری و کاهش هزینه‌های کم‌اثر خود،منابع موجود را به‌طور مستقیم به معیشت مردم منتقل کند؛ بدون چاپ پول و بدون ایجاد تورم.

از جمله این هزینه‌ها می‌توان به اعتبارات دستگاه‌هایی با وظایف موازی، طرح‌های فرهنگی و تبلیغاتی کم‌اثر، همایش‌ها و مأموریت‌های غیرضرور، ساختمان‌ها و ساختارهای اداری پرهزینه، و کمک‌هایی که اثربخشی قابل سنجش ندارنداشاره کرد. حتی اصلاح محدود در این بخش‌ها، منابع قابل توجه و پایدار آزاد می‌کند.

جامعه هدف این حمایت،دهکهای اول تا هفتم درآمدی هستند. حمایت نه به‌صورت پول نقد، بلکه در قالب اعتبار کالایی مشخص و هوشمندانجام میشود تا یارانه مستقیماً به مصرف خانوار برسد.
این اعتبار فقط برای خرید کالاهای اساسی مانند نان، برنج، روغن، لبنیات و اقلام پروتئینی قابل استفاده است و امکان نقد شدن یا مصرف در خریدهای غیرضروری را ندارد.

برای خانوارهای دارای نوزاد، شیر خشک مورد نیاز تا پایان دو سالگی به‌صورت کامل و رایگان تأمین میشود و توزیع آن صرفاً بر اساس ثبت تولد و پرونده سلامت کودک انجام می‌گیرد. همچنین داروهای حیاتی و پرهزینه بیماران خاص و صعب‌العلاج بر اساس مدارک معتبر پزشکی تحت پوشش حمایتی کامل قرار می‌گیرد.

در این مدل، پول جدیدی به اقتصاد تزریق نمی‌شود؛ بلکه منابعی که امروز اثر مستقیمی بر زندگی مردم ندارند، به کالاهای حیاتی خانوار منتقل می‌شوند. نتیجه آن، جبران اثر حذف ارز ترجیحی، کاهش فشار معیشتی، مهار تورم انتظاری و افزایش ثبات اجتماعی است.

«پول جدید لازم نیست؛ کافی است هزینه‌های کم‌اثر دولت به نان، دارو و سفره مردم تبدیل شود.»

محسن بازرگان