یادداشت؛ «خرمشهر» پیش از جنگ، شهری بود با بندر تجاری، نخل‌های کشیده و مردمانی که زندگی را از رودخانهٔ کارون قرض گرفته بودند. اما با شروع جنگ تحمیلی، این شهر اولین قربانی بزرگ ایران شد. ۵۷۸ روز اشغال، کافی بود تا شهری سرزنده، به نماد غم و اشغال بدل شود؛ اما سوم خرداد ۱۳۶۱، همه چیز را تغییر داد.

آزادسازی خرمشهر، یک عملیات نظامیِ صِرف نبود. نمایشی بود از «ارادهٔ جمعیِ یک ملت». جایی که ارتش، سپاه، بسیج و مردم، با یک هدف واحد و یک ایمان مشترک، از سه محور پیشروی کردند و نه فقط یک شهر، که حیثیت یک کشور را بازپس گرفتند.

شاید امروز، بیش از هر زمان دیگری، سوم خرداد برای ما یک «درس» باشد؛ درسی دربارهٔ این که «اتحاد» و «ایستادگی» یعنی چه. فرقی نمی‌کند در میدان جنگ باشی یا در بحبوحهٔ مشکلات اقتصادی و اجتماعیِ روزمره؛ روحیهٔ سوم خرداد یعنی «می‌شود، اگر بخواهیم».

نام خرمشهر در تاریخ ایران ماندگار شد، نه به خاطر اشغالش، بلکه به خاطر آزادسازی‌اش. این شهر به ما یاد داد که گاهی باید سوخت تا از دل خاکستر، افتخار جوانه زد. و این یادگار، شاید بزرگ‌ترین دستاورد عملیات بیت‌المقدس برای نسل‌های بعد از جنگ باشد.

یاد و خاطرهٔ شهدای دفاع مقدس، به ویژه شهدای عملیات بیت‌المقدس، گرامی باد.