به گزارش ندای غرب، محرم که از راه می‌رسد، انگار زمان آهسته‌تر می‌شود کوچه‌ها، دل‌ها، نگاه‌ها و حتی سکوت‌ها رنگ دیگری می‌گیرند. این ماه، فقط آغاز یک تقویم نیست؛ آغاز یک تأمل بزرگ است. تأملی درباره عدالت، آزادگی، وفاداری و حقیقتی که در دشت کربلا جاودانه شد.

امام حسین علیه‌السلام در روزی ایستاد که بسیاری سکوت را انتخاب کرده بودند. اما او سکوت نکرد؛ چون می‌دانست اگر در برابر ظلم خاموش بماند، فردا دیگر جایی برای انسانیت نمی‌ماند. عاشورا، روایت یک نبرد صرف نبود؛ روایت ایستادنِ حق در برابر باطل بود. روایت انسانی بود که همه‌چیز را داد تا چیزی از کرامت انسان کم نشود.

کربلا مدرسه‌ای است که در آن، درس عشق با اشک و درس وفاداری با خون نوشته شد.

حضرت عباس علیه‌السلام، حضرت زینب سلام‌الله‌علیها، علی‌اکبر، قاسم، و دیگر یاران وفادار امام حسین، هر کدام ستاره‌ای شدند در آسمان انسانیت. و خودِ سیدالشهدا، خورشیدی شد که قرن‌هاست غروب نمی‌کند.

محرم، ماه اندوه است؛ اما اندوهی که انسان را نمی‌شکند، بلکه بیدار می‌کند.

اشک بر حسین علیه‌السلام، فقط اشک غم نیست؛ اشک شناخت است، اشک همدردی است، اشک اعتراض به ظلم است.

آدم وقتی نام حسین را می‌شنود، ناخودآگاه دلش می‌لرزد؛ انگار فطرت، خودش او را می‌شناسد. و مگر می‌شود دل، با نام کسی که برای احیای حق، جانش را هدیه داد، بی‌تفاوت بماند؟