ماه رمضان که می‌رسد، انگار زمان کمی نرم‌تر راه می‌رود…

صدای اذان رنگ دیگری دارد، هوا بوی دعا و خرما می‌گیرد، و دل‌ها آرام‌تر می‌تپند.

رمضان یادمان می‌دهد که ساده‌تر بخواهیم و عمیق‌تر ببخشیم.

پنجره‌ی دل را باز کنیم، گرد و غبار عادت را بتکانیم، و بگذاریم نور مهربانی خدا روی جانمان بنشیند.

هر سحری که بیدار می‌شویم، نه برای خوردن لقمه‌ای نان، بلکه برای چشیدن طعم نزدیکی به اوست…

شاید روزه یعنی تمرین نبودنِ چیزهایی که عادت کرده‌ایم داشته باشیم،

تا یادمان بیفتد چه بسیار چیزهایی داریم که حتی برایشان شکر نمی‌کنیم.

در انتهای این ماه، دلی پاک‌تر، نگاهی روشن‌تر و لبخندی مهربان‌تر سهم کسانی‌ست که با عشق روزه گرفتند.